W ostatnich miesi\u0105cach
\nna skrzy\u017cowaniu ulicy Cadet
\ni bulwaru Montmartre w Pary\u017cu,
\nm\u0142ode kobiety w wieku od dwudziestu pi\u0119ciu do trzydziestu lat
\ngrzeba\u0142y w pobli\u017cu targowiska
\nw stosie porozrzucanych karton\u00f3w.
\nJedna z nich wyj\u0119\u0142a stamt\u0105d dwa nadgryzione placki
\ni po\u015bpiesznie wsun\u0119\u0142a je do torby.
\nWkr\u00f3tce do\u0142\u0105czy\u0142y do niej dwa maluchy,
\nmi\u0119dzy kt\u00f3rymi podzieli\u0142a jedno z ciastek.
\nBy\u0142em tak poruszony, \u017ce nie by\u0142em w stanie wyrzec s\u0142owa!
\nStan\u0119\u0142y mi te\u017c przed oczyma te dzieciaki,
\nkt\u00f3re w latach sze\u015b\u0107dziesi\u0105tych,
\nw obozie Noisy-le-Grand,
\nr\u00f3wnie\u017c szuka\u0142y po \u015bmietnikach czego\u015b do jedzenia.
\nPrzypomnia\u0142em sobie o tych ch\u0142opcach, kt\u00f3rzy sprzedawali swoje kulki,
\n\u017ceby kupi\u0107 chleb na urodziny ich matki.
\nMy\u015bla\u0142em, \u017ce ju\u017c nigdy wi\u0119cej czego\u015b takiego nie zobacz\u0119.
\nA oto jaka\u015b mama
\nkarmi\u0142a dwoje swoich dzieci nadpsutymi plackami.
\nNie przysz\u0142o mi r\u00f3wnie\u017c do g\u0142owy,
\n\u017ce b\u0119d\u0119 \u015bwiadkiem, w tym wrze\u015bniu 1984 roku,
\nkoszmaru czw\u00f3rki ma\u0142ych dzieci od o\u015bmiu miesi\u0119cy do o\u015bmiu lat,
\nkt\u00f3rych wygnano z obszaru miejskiego!
\nSta\u0142o si\u0119 to wczoraj rano.
\nIch rodzina schroni\u0142a si\u0119 tam w lipcu,
\npod namiotem, kt\u00f3rego im u\u017cyczono.
\nAni mer gminy,
\nani pracowniczka socjalna,
\nani prefekt niczego dla nich nie zrobili.
\nOpr\u00f3cz, rzecz jasna, odebrania dzieci
\ndo czasu kiedy sprawy si\u0119 u\u0142o\u017c\u0105.
\nJednak w Czwartym \u015awiecie dziej\u0105 si\u0119 nie tylko przykre rzeczy.
\nMo\u017cna tam znale\u017a\u0107 pok\u00f3j i przebaczenie, kt\u00f3re s\u0105 mocniejsze od n\u0119dzy.
\nI tak widz\u0119 ponownie tego cz\u0142owieka,
\nnapotkanego na cmentarzu w sierpniu tego roku.
\nJego dziewi\u0119cioletni\u0105 c\u00f3rk\u0119 potr\u0105ci\u0142 samoch\u00f3d,
\ngdy sz\u0142a chodnikiem.
\nDziecko zmar\u0142o.
\nPo pogrzebie ojciec powiedzia\u0142 do mnie:
\n\u201eRozumie ksi\u0105dz, chcia\u0142em udusi\u0107 tego \u0142ajdaka,
\nkt\u00f3ry zabi\u0142 moj\u0105 c\u00f3rk\u0119!
\nAle kiedy przyszed\u0142em na komisariat
\ni zobaczy\u0142em, \u017ce kobieta, kt\u00f3ra spowodowa\u0142a wypadek,
\njest osob\u0105 niepe\u0142nosprawn\u0105,
\nnic nie potrafi\u0142em jej powiedzie\u0107.
\nPomy\u015bla\u0142em, \u017ce dla niej tak\u017ce
\nzabicie mojego dziecka musia\u0142o by\u0107 czym\u015b strasznym.
\nRozp\u0142akali\u015bmy si\u0119 razem
\ni powiedzia\u0142em sobie, \u017ce trzeba umie\u0107 przebacza\u0107.
\nAle, niech ksi\u0105dz mi wierzy, to jest bardzo trudne!\u201d<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
W ostatnich miesi\u0105cach na skrzy\u017cowaniu ulicy Cadet i bulwaru Montmartre w Pary\u017cu, m\u0142ode kobiety w wieku od dwudziestu pi\u0119ciu do (…) Read more