Kiedy dotar\u0142em do obozowiska w Noisy-le-Grand, pozna\u0142em rodziny, kt\u00f3rych \u017cycie by\u0142o naznaczone pora\u017ck\u0105. W ich sercach by\u0142y wyryte s\u0142owa \u201ecierpienie\u201d oraz \u201enieszcz\u0119\u015bcie\u201d.<\/p>\n
Jak wi\u0119kszo\u015b\u0107 ksi\u0119\u017cy w tym czasie, pragn\u0105\u0142em p\u00f3j\u015b\u0107 mi\u0119dzy ludzi. Chcia\u0142em \u017cy\u0107 w\u015br\u00f3d nich, by\u0107 jak dro\u017cd\u017ce, kt\u00f3re powoli dojrzewaj\u0105. Chcia\u0142em by\u0107 niczym nasiono, zraszane \u0142zami ludzi, ale te\u017c ogrzewane mi\u0142o\u015bci\u0105, mi\u0142o\u015bci\u0105 rodzin. O tym w\u0142a\u015bnie marzy\u0142em i nadal marz\u0119.<\/p>\n
Stopniowo wbrew mojej woli sta\u0142em si\u0119 postaci\u0105 publiczn\u0105, jednak moim prawdziwym \u017ar\u00f3d\u0142em rado\u015bci pozostaje bycie z rodzinami, gdy\u017c czuj\u0119 \u0142\u0105cz\u0105c\u0105 nas wi\u0119\u017a.<\/p>\n
Wczoraj wieczorem by\u0142em w katolickiej wsp\u00f3lnocie, pi\u0119tna\u015bcie kilometr\u00f3w od Dakaru. S\u0142ucha\u0142em zebranych tam m\u0119\u017cczyzn i kobiet, a potem oni s\u0142uchali mnie. Pomy\u015bla\u0142em sobie, \u017ce to niezwyk\u0142e, jak jeste\u015bmy do siebie podobni. Tak bardzo przypominamy rodziny w Noisy-le-Grand, w Nowym Jorku czy New Deli, te wszystkie rodziny, kt\u00f3re znam, na ca\u0142ym \u015bwiecie.<\/p>\n
Jeste\u015bmy tak naprawd\u0119 z tej samej gliny, niesiemy t\u0119 sam\u0105 nadziej\u0119. \u0141\u0105czy nas potrzeba zobaczenia jak serca ludzi, dla kt\u00f3rych pragniemy zmiany, promienia\u0142y mi\u0142o\u015bci\u0105.<\/p>\n
M\u00f3j biskup pos\u0142a\u0142 mnie na spotkanie \u015bwiata n\u0119dzy, a spotka\u0142em \u015bwiat nadziei i \u015bwiat mi\u0142o\u015bci. Odt\u0105d dzieli\u0142em z tymi m\u0119\u017cczyznami, kobietami oraz dzie\u0107mi ca\u0142e moje \u017cycie, jako cz\u0142owiek i ksi\u0105dz. Musimy szanowa\u0107 tych, kt\u00f3rzy cierpi\u0105 i nigdy nie narzuca\u0107 im Boga, kt\u00f3ry o\u017cywia nasze \u017cycie. Te rodziny dobrze wiedz\u0105, \u017ce jestem ksi\u0119dzem, takim mnie znaj\u0105. Dobrze wiedz\u0105, \u017ce moim wielkim pragnieniem nie jest wcale ich nawr\u00f3ci\u0107, ale zaprosi\u0107 je do rozmowy z Bogiem. Ta rozmowa niekoniecznie musi odby\u0107 si\u0119 poprzez s\u0142owa, bo s\u0142owa mog\u0105 by\u0107 zwodnicze, ale przez sam\u0105 obecno\u015b\u0107 drugiego cz\u0142owieka. Takimi lud\u017ami s\u0105 stali wolontariusze, kt\u00f3rzy do\u0142\u0105czyli do ubogich rodzin po prostu dlatego, \u017ce \u015bwiadomo\u015b\u0107 n\u0119dzy jest dla nich nie do zniesienia.<\/p>\n
Sprzeciwiaj\u0105c si\u0119 n\u0119dzy, wolontariusze do\u0142\u0105czaj\u0105 do rodzin. W\u0142\u0105czaj\u0105 si\u0119 w nich op\u00f3r wobec n\u0119dzy. \u0141\u0105czy nas nie tylko ta niezgoda, ale przede wszystkim wielka nadzieja, \u017ce pewnego dnia nadejd\u0105 zmiany. Zmiana jest wr\u0119cz nieunikniona.<\/p>\n
Jedno dziecko powiedzia\u0142o mi tak: \u201eWiesz, trzeba \u017ceby bogaci pomieszkali przez jaki\u015b czas w naszych domach, a my w ich. Potem wr\u00f3ciliby\u015bmy do siebie i jestem pewien, \u017ce odt\u0105d bogaci nie mogliby zaakceptowa\u0107 tego, \u017ce my najubo\u017csi \u017cyjemy w takich warunkach\u201d.<\/p>\n
Dla mnie jest to niezwykle wa\u017cne, aby m\u0119\u017cczy\u017ani i kobiety, mog\u0142y powiedzie\u0107 \u015bwiatu, a szczeg\u00f3lnie osobom wierz\u0105cym, niezale\u017cnie od tego, w co wierz\u0105: \u201eNarzucacie nam to, jak mamy \u017cy\u0107. Akceptujecie to, \u017ce \u017cyjemy w ten spos\u00f3b. A my wam m\u00f3wimy: tak w\u0142a\u015bnie \u017cyjemy. To jest nasza n\u0119dza. Odrzucamy j\u0105 i wy tak\u017ce musicie to zrobi\u0107 z nami. Jak mo\u017cecie dalej modli\u0107 si\u0119 do Boga, kt\u00f3rego obra\u017ca to \u017cycie, kt\u00f3re jest nam narzucone, to cierpienie nie do opisania, kt\u00f3re jest nasz\u0105 codzienno\u015bci\u0105. Tym cierpieniem nie jest chleb, kt\u00f3rego nam brakuje, chocia\u017c jest on wa\u017cny. M\u00f3wimy o cierpieniu, jakim jest poni\u017cenie, w kt\u00f3rym nas zamkn\u0119li\u015bcie\u201d.<\/p>\n
Rodziny cz\u0119sto m\u00f3wi\u0105 wolontariuszom i mi: \u201eZrobili\u015bcie z nami rzeczy, o jakich nawet nie pomy\u015bleli\u015bmy, kt\u00f3re nas w\u0142a\u015bciwie nie interesowa\u0142y: biblioteka, punkt przedszkolny dla dzieci, o\u015brodek dla rodzin, kaplica. Byli\u015bmy g\u0142odni, ale dali\u015bcie nam to, co niezb\u0119dne: godno\u015b\u0107. Patrz\u0105c wstecz, widzimy, \u017ce mieli\u015bcie racj\u0119. Przywracaj\u0105c nam godno\u015b\u0107, zwr\u00f3cili\u015bcie nam przysz\u0142o\u015b\u0107, a przywracaj\u0105c nam przysz\u0142o\u015b\u0107, odzyskali\u015bmy odwag\u0119, \u017ceby powiedzie\u0107 nie. Dali\u015bcie nam t\u0119 odwag\u0119, \u017ceby powiedzie\u0107 g\u0142o\u015bne <<nie>>, ale nie w nienawi\u015bci, ale pytaj\u0105c <<Czy naprawd\u0119 jest to do przyj\u0119cia, przez co przechodzimy?>>\u201d.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Kiedy dotar\u0142em do obozowiska w Noisy-le-Grand, pozna\u0142em rodziny, kt\u00f3rych \u017cycie by\u0142o naznaczone pora\u017ck\u0105. W ich sercach by\u0142y wyryte s\u0142owa \u201ecierpienie\u201d (…) Read more