Jest takie wydarzenie z mojego dzieci\u0144stwa,
\nkt\u00f3re znalaz\u0142o g\u0142\u0119boki odd\u017awi\u0119k w moim \u017cyciu.
\nBy\u0142o to w czasach, kiedy zaci\u0105\u017cy\u0142a nad nami n\u0119dza.
\nJakie by\u0142y jej przyczyny?
\nObecnie ju\u017c ich nie znam:
\npogrzebane zosta\u0142y wraz z tyloma innymi wspomnieniami
\nna dnie mojej \u015bwiadomo\u015bci doros\u0142ego cz\u0142owieka,
\nsplataj\u0105c si\u0119 z tysi\u0105cem r\u00f3\u017cnych spraw,
\nkt\u00f3re pozostaj\u0105 w nas \u017cywe,
\na kt\u00f3re nazywamy \u017calem, cierpieniem, zdumieniem czy rozpacz\u0105.<\/p>\n
To, co zosta\u0142o i co cz\u0119sto powraca,
\nprzypominaj\u0105c mi o dzieci\u0119cych niepokojach, to martwy ptaszek.
\nBy\u0142 to szczygie\u0142.
\nJa i m\u00f3j brat wzi\u0119li\u015bmy go ze sob\u0105
\npewnego ranka po mszy, do kt\u00f3rej s\u0142u\u017cy\u0142em,
\nodk\u0105d sko\u0144czy\u0142em pi\u0119\u0107 lat, tak zim\u0105 jak i latem,
\nw dole ulicy Brault,
\nw tym miejscu gdzie wzbieraj\u0105ca rzeka Maine,
\nkt\u00f3rej wody nape\u0142nia\u0142y \u015bcieki,
\nzalewa\u0142a ogrody i niskie budynki klasztoru Dobrego Pasterza.<\/p>\n
Ptaszek ten prawdopodobnie uciek\u0142 z jakiej\u015b klatki.
\nBy\u0142 ranny i da\u0142 si\u0119 wzi\u0105\u0107 do r\u0105k nie stawiaj\u0105c \u017cadnego oporu.
\nSta\u0142 si\u0119 naszym przyjacielem bez okazywania czegokolwiek, bez jakiejkolwiek wylewno\u015bci,
\ntak jak ubodzy, kt\u00f3rzy co\u015b otrzymuj\u0105 i nie wiedz\u0105
\njak si\u0119 zachowa\u0107, \u017ceby podzi\u0119kowa\u0107.<\/p>\n
Nadesz\u0142y zatem dni, w kt\u00f3rych byli\u015bmy wszyscy bardzo nieszcz\u0119\u015bliwi.
\nMama zaniedba\u0142a porz\u0105dek w naszym domu,
\nkt\u00f3remu do tej pory nie pozwala\u0142a zamieni\u0107 si\u0119 w jak\u0105\u015b ruder\u0119:
\n\u201eSprz\u0105tnij to, sprz\u0105tnij tamto, pozamiataj, przesu\u0144 si\u0119 bo wycieram st\u00f3\u0142…\u201d
\nJedyny st\u00f3\u0142, na kt\u00f3rym przyrz\u0105dza\u0142a warzywa, posi\u0142ki,
\nsk\u0142ada\u0142a naczynia, nakrywa\u0142a,
\ngdzie wieczorem odrabiali\u015bmy lekcje
\ni gdzie czytali\u015bmy, \u2013 co te\u017c j\u0105 denerwowa\u0142o:
\n\u201eD\u0142ugo b\u0119dziesz jeszcze czyta\u0142 kiedy jest tyle pracy?\u201d<\/p>\n
Biedna matka! Po wieczornym posi\u0142ku i w czwartki,
\nwk\u0142adali\u015bmy nasz przydzia\u0142 papieru tytoniowego Zig-Zag
\ndo pude\u0142ka kartonowego, aby zarobi\u0107 wsp\u00f3lnie troch\u0119 pieni\u0119dzy.
\nCzy to w\u0142a\u015bnie od tamtego czasu mam obrzydzenie do tytoniu
\ni do wszystkiego co si\u0119 z nim wi\u0105\u017ce?<\/p>\n
Ot\u00f3\u017c w tamtych dniach nie wykonywali\u015bmy ju\u017c nawet tej pracy.
\nWieczorem siedzieli\u015bmy tam,
\nprzed p\u00f3j\u015bciem spa\u0107, nie \u015bmi\u0105c wypowiedzie\u0107 s\u0142owa,
\ntak jakby nasz g\u0142os mia\u0142 spowodowa\u0107 kolejne katastrofy.
\nCzy chodzili\u015bmy jeszcze do szko\u0142y? Sam ju\u017c nie wiem.
\nPami\u0119tam tylko mojego m\u0142odszego brata Martina,
\nkt\u00f3ry ca\u0142y czas tylko p\u0142aka\u0142.
\nWydawa\u0142o si\u0119, \u017ce czas zatrzyma\u0142 si\u0119 dla nas w miejscu,
\n\u017ce nic si\u0119 ju\u017c nie liczy\u0142o.
\n\u017byli\u015bmy tak, jakby\u015bmy byli martwi,
\nz dnia na dzie\u0144.<\/p>\n
Ile czasu to trwa\u0142o?
\nPrawdopodobnie niewiele, ale by\u0142o to prze\u017cycie tak silne i straszne,
\n\u017ce w mojej pami\u0119ci zajmuje wyj\u0105tkowo du\u017co miejsca.
\nTak, prawdopodobnie trwa\u0142o to jedynie kilka dni.
\nInaczej dzieci, kt\u00f3rymi byli\u015bmy, mimo wszystko by nie wytrzyma\u0142y,
\ni uciekliby\u015bmy od cierpienia mamy.
\nBy\u0107 mo\u017ce zreszt\u0105
\nuciekali\u015bmy od niego czasami.<\/p>\n
A\u017c wreszcie pewnego dnia s\u0142o\u0144ce wysz\u0142o ponownie,
\nw tym pokoju, w kt\u00f3rym \u017cyli\u015bmy,
\ni kt\u00f3ry mrok ogarnia\u0142 nawet latem o czwartej godzinie.
\nW jaki spos\u00f3b pojawi\u0142o si\u0119 s\u0142o\u0144ce?
\nCzy sta\u0142o si\u0119 to za spraw\u0105 jakiej\u015b dobrej nowiny, jakiego\u015b datku, dobrego s\u0142owa?
\nJu\u017c nie pami\u0119tam.
\nAle czas znowu zacz\u0105\u0142 biec swoim torem,
\n\u017cycie spokojnie wraca\u0142o do normy, wszystko stawa\u0142o si\u0119 jak przedtem.<\/p>\n
To w\u0142a\u015bnie wtedy zauwa\u017cylismy,
\n\u017ce ptaszek ju\u017c nie \u015bpiewa\u0142.
\nSpogl\u0105dali\u015bmy w milczeniu na klatk\u0119,
\nw stron\u0119 naszego przyjaciela, wobec kt\u00f3rego czuli\u015bmy si\u0119 winni zaniedbania.
\nDlaczego opu\u015bcili\u015bmy go?
\nCzy dlatego, \u017ce w tym czasie strapienia,
\nnie m\u00f3g\u0142 przynie\u015b\u0107 nam \u017cadnej korzy\u015bci?
\nCzy\u017c raczej nie dlatego,
\n\u017ce kiedy b\u00f3l jest zbyt du\u017cy,
\nwszystko zatrzymuje si\u0119 w miejscu \u2013 czas, uczucia, Pan B\u00f3g:
\n\u201eGdyby On istnia\u0142! Albo nie, lepiej \u017ceby Go nie by\u0142o,
\nbo musieliby\u015bmy Go przeklina\u0107\u201d,
\nm\u00f3wi\u0142a do mnie Pani Duburguois.<\/p>\n
Tymczasem ptaszek zmar\u0142.
\nUmar\u0142 z g\u0142odu,
\ndla niego r\u00f3wnie\u017c \u017cycie si\u0119 zatrzyma\u0142o, zapomnieli\u015bmy o nim.
\nTak jak zapomnieli\u015bmy o myciu,
\njedzeniu, rozmowie czy modlitwie.<\/p>\n
Wygl\u0105da\u0142o na to, \u017ce czas nieszcz\u0119\u015b\u0107 min\u0105\u0142,
\nale wszystko musia\u0142o powr\u00f3ci\u0107 na swoje miejsce.
\nMama musia\u0142a stopniowo
\nprzyj\u0105\u0107 na nowo swoj\u0105 rol\u0119 spokojnej, pewnej siebie matki.
\nWszystkie rzeczy musia\u0142y powr\u00f3ci\u0107 na swoje miejsce.
\nW relacjach z s\u0105siadami,
\nje\u015bli naszej matce zdarzy\u0142o si\u0119 wypowiedzie\u0107 o kilka s\u0142\u00f3w za du\u017co,
\nmusia\u0142a je po ma\u0142u odwo\u0142ywa\u0107.
\nNawet w stosunkach ze swoimi dzie\u0107mi,
\nz\u0142o\u015b\u0107 i niezrozumienie, kt\u00f3re w tym czasie si\u0119 zrodzi\u0142y,
\nmusia\u0142y zosta\u0107 puszczone w niepami\u0119\u0107.<\/p>\n
My tak\u017ce zacz\u0119li\u015bmy znowu chodzi\u0107 do szko\u0142y
\ni na msz\u0119 porann\u0105.
\nWzi\u0119li\u015bmy si\u0119 z powrotem za swoje Zig-Zagi.
\nNie mogli\u015bmy zapomina\u0107 o pacierzu.
\nMusieli\u015bmy si\u0119 my\u0107 i pilnowa\u0107 porz\u0105dku na stole.
\nTrzeba by\u0142o wr\u00f3ci\u0107 do niegdysiejszego \u017cycia.<\/p>\n
Czy jednak mo\u017cliwy jest taki powr\u00f3t,
\nkiedy podobne okoliczno\u015bci wracaj\u0105 nazbyt cz\u0119sto,
\njak to jest w przypadku ubogich?
\nJak zaczyna\u0107 wci\u0105\u017c od nowa
\npo tych przestojach w czasie,
\nkt\u00f3rych symbol pozosta\u0142 w mojej pami\u0119ci
\nw tym martwym ptaszku w \u015brodku klatki,
\nz n\u00f3\u017ckami zwini\u0119tymi w powietrzu,
\njakby by\u0142y namacalnymi znakami tych nieszcz\u0119\u015b\u0107,
\nkt\u00f3re ledwie min\u0119\u0142y, a zn\u00f3w powraca\u0142y.<\/p>\n
Kiedy czas bez przerwy gwa\u0142townie si\u0119 zatrzymuje,
\na wydarzenia pozostawiaj\u0105 tak g\u0142\u0119bokie \u015blady,
\nczy mo\u017cna ocenia\u0107 sprawy i ludzi
\ntak jak wszyscy inni,
\nnadrabia\u0107 stracony czas,
\nwszystko sprz\u0105ta\u0107 i uk\u0142ada\u0107 na nowo?
\nCzy mo\u017cna wtedy wierzy\u0107 w jaki\u015b \u0142ad w \u017cyciu,
\nczy mo\u017cna w og\u00f3le budowa\u0107 je i prze\u017cywa\u0107?
\nO ile nie znajd\u0105 si\u0119 przy tobie bardzo kochaj\u0105cy ludzienie s\u0105dz\u0119.<\/p>\n
Pisz\u0105c te ostatnie s\u0142owa, nie mog\u0142em powstrzyma\u0107 si\u0119
\nod pomy\u015blenia o mi\u0142o\u015bci, kt\u00f3r\u0105 Chrystus ofiarowa\u0142 ubogim.
\nAby mogli j\u0105 z Nim dzieli\u0107, uto\u017csami\u0142 si\u0119 z nimi,
\nuczyni\u0142 si\u0119 obecnym w ich \u017cyciu,
\nuczestniczy\u0142 w ich kondycji.<\/p>\n
W ten spos\u00f3b On, Przedwieczny, wszed\u0142 w to, co czasowe.
\nOn r\u00f3wnie\u017c do\u015bwiadczy\u0142, jak czas staje w miejscu,
\ngdy prze\u017cywamy dramaty, kl\u0119ski
\ni nieustaj\u0105ce obawy.<\/p>\n
Sta\u0142 si\u0119 On jakby martwy w tera\u017aniejszo\u015bci n\u0119dzarzy.
\nPoprzez ka\u017cdy dramat, ka\u017cd\u0105 kl\u0119sk\u0119,
\npoprzez ataki i ciosy poni\u017cej pasa,
\nuto\u017csami\u0142 si\u0119 jeszcze bardziej z biednymi,
\na\u017c wreszcie na Golgocie
\nsta\u0142 si\u0119 pierwszym spo\u015br\u00f3d cierpi\u0105cych.
\nTo w tej godzinie mi\u0142o\u015b\u0107 zwyci\u0119\u017cy\u0142a n\u0119dz\u0119,
\na ubodzy zostali wprowadzeni do wieczno\u015bci.
\nTo dlatego od tej pory \u2013 na ziemi jak w niebie \u2013
\nChrystus nigdy ju\u017c nie b\u0119dzie sam:
\nprzyj\u0105\u0107 Jego oznacza\u0107 b\u0119dzie przyj\u0105\u0107 ich wszystkich,
\npomaga\u0107 Jemu \u2013 pomaga\u0107 im wszystkim, kocha\u0107 Go \u2013 kocha\u0107 ich wszystkich.<\/p>\n
Przyjaciele, kimkolwiek jeste\u015bmy, g\u0142osimy mi\u0142o\u015b\u0107.
\nWiemy, \u017ce tylko ona przyniesie
\nnowy czas dla nieszcz\u0119\u015bliwych,
\ni \u017ce dzi\u0119ki niej pewien cz\u0142owiek, ju\u017c podesz\u0142y w latach, nigdy wi\u0119cej
\nnie zapomni jak w pewnym dniu pe\u0142nym strapienia,
\nczas si\u0119 zatrzyma\u0142 dla niego i dla jego bliskich,
\na znakiem tego wstrzymania sta\u0142 si\u0119 martwy ptaszek.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Jest takie wydarzenie z mojego dzieci\u0144stwa, kt\u00f3re znalaz\u0142o g\u0142\u0119boki odd\u017awi\u0119k w moim \u017cyciu. By\u0142o to w czasach, kiedy zaci\u0105\u017cy\u0142a nad (…) Read more