“Mwanzoni mwa miaka 1960, mimi na wenzangu tulijisikia kutengwa kiasi kwamba nilitaka kujua kama tulikuwa tunaondoka kwenye sayari, kama kile tulichokiona kuhusu hali ya watu wa chini kuliwako pia mahali pengine na kama wengine walikuwa wamejua kuhusu tatizo hili.<\/p>\n
Nilifanya ziara ya Ulaya iliyonipeleka Ujerumani, Ubelgiji, Uholanzi, Uswizi na Uingereza. Kila mahali niliona mkusanyiko wa maskini katika sehemu za chini za jamii, kila mahali nilikutana na ujinga sawa wa watu hawa. Katika Berlin, kwa mfano, niligundua gereji ya magari iliyotelekezwa ambapo familia zilikuwa zimekusanywa, zikiwa na mavazi ya kuharibika, bila kazi na bila chakula.<\/p>\n
Nchini Uingereza, nilitembelea nyumba ya wazee ambayo ilikuwa imegawanywa katika sehemu mbili, ambapo nusu ilikuwa imetengwa kwa ajili ya watu wa chini, wakati nusu nyingine ilihifadhiwa kwa watu wenye umri mkongwe na wagonjwa; watoto wa Dunia ya Nne walikuwa na burudani ya kutazama mara kwa mara mzunguko wa magari ya wagonjwa na magari ya mazishi. Kuhusu mtunza nyumba, ambaye alikuwa na funguo za makazi, alikuwepo kila wakati kuingilia katika maisha ya kifamilia ya wahudumu wa chini.<\/p>\n
Kwa hivyo ilivyoonekana kwangu kwa nguvu zaidi kwamba, pale jamii inapoamua kujihusisha nao, maskini wanatendwa sawa kila mahali: wanakabiliwa na aibu zisizokwisha na wametekwa kushuhudia uingiliaji bila mpangilio unaokana na kuwepo kwao kama watu.”<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"