Te midden van modder en stofferige hitte
\nligt de doorkijkwereld van de krottenwijken.
\nHier kan iedereen zo maar raad komen geven,
\nverwijten en bedreigingen uiten…
\nHier komt iedereen zich overal mee bemoeien:
\nmet het werk, de hygi\u00ebne, het gezinsbudget,
\nhet aantal kinderen…
\nDe eerste de beste denkt van zichzelf
\ndat hij verantwoordelijk is
\nvoor andermans wel en wee.<\/p>\n
Het kind ziet al die mensen bij hem thuis over de vloer komen.
\nZe lezen zijn vader de les,
\nze overladen zijn moeder met raadgevingen,
\nze steken een waarschuwende vinger op:
\n‘Jullie zijn niet getrouwd!’
\n‘Jullie geven teveel uit!’
\nEn bijna altijd laten ze erop volgen:
\n‘Mij kan het niet schelen,
\ndaar gaat het niet om.
\nMaar ik zeg het voor de kinderen.
\nAls jullie zo doorgaan, moeten we ze plaatsen.’<\/p>\n
Het kind voelt dat het erin betrokken wordt.
\nHet weet dat hem iets boven het hoofd hangt.
\nNee, het hoeft zich geen illusies te maken,
\nwant het voelt de hand op zijn hoofd
\nen het hoort de stem tot hem zeggen:
\n‘Zou jij het leuk vinden
\nals ze je naar een tehuis brachten?’<\/p>\n
*
\n**<\/p>\n
Het kind kijkt alleen maar
\nmet grote, angstige ogen,
\nogen vol vreselijke woorden die in hem bezonken zijn,
\nogen vol vreselijke beelden.
\nHet huilt niet.
\nHet huilt niet meer.
\nHet is immers te groot om te huilen.
\nEn het weet toch dat het altijd zo gaat
\nals de grote mensen met zijn ouders komen praten.
\nMaar \u00e9\u00e9n ding begrijpt het niet:
\nWaarom praten de mensen niet op dezelfde manier
\nmet de kruideniersvrouw,
\nmet de schoolmeester, de bakker of de pastoor?
\nHet heeft eens horen zeggen
\ndat zijn ouders net kinderen zijn.
\nZouden de mensen hen daarom zo behandelen?<\/p>\n
*
\n**<\/p>\n
Elisabeth speelt met de bal.
\nZe is acht jaar.
\nZe valt, maar ze huilt niet.
\nIemand betast haar arm, en zelfs dan huilt ze niet.
\nMaar ze kreunt zo hartgrondig:
\niedereen begrijpt dat de arm gebroken is.
\nIn paniek pakt grootmoeder het kind beet
\nen buurman brengt het onmiddellijk naar het ziekenhuis.
\nElisabeth geeft geen kik onderweg.
\nAls je al acht jaar bent, huil je niet meer.<\/p>\n
Het ziekenhuis, een witte zaal, een dame in het wit…
\nWat is het hier schoon!
\nDe dame in het wit is vriendelijk:
\n‘Hoe heet je?’
\nEn dan: ‘Waar woon je?’
\n‘Ach zo…’
\nZe vraagt niets meer,
\nmaar opeens bekijkt ze de handen van het meisje.
\nIn haar paniek was de grootmoeder vergeten
\ndie te wassen.
\nZolang ze niet wisten
\ndat Elisabeth in de naburige sloppenwijk woonde,
\nhadden ze niet op de vuile handen gelet.
\nDe vrouw, die eerst zo vriendelijk was,
\nslaat nu een andere toon aan:
\n‘Wat ben je vies!
\nSchaam jij je niet
\nom met zo’n vuile handen naar hier te komen?
\nEen andere witte vrouw komt erbij staan:
\n‘Och…, ze zijn daar allemaal hetzelfde,
\nallemaal even smerig.
\nHet is toch wat als je zulke ouders hebt.’<\/p>\n
Elisabeth,
\ndie, toen ze viel,
\ngeen kik gegeven heeft, geen traan gelaten,
\nbegint nu te snikken.
\nHaar jonge leeftijd, haar gebroken arm,
\nhaar blik als van een opgeschrikt vogeltje…
\ndat verdwijnt in het niet
\nbij de vuile handen van het kind uit de krottenwijk.
\nOmdat ze huilt, leggen ze toch hun hand op haar hoofdje.
\n‘Arm klein meisje’, zeggen ze.
\nMaar Elisabeth is niet ongelukkig.
\nZe heeft een vader en een moeder die veel van haar houden.
\nZe doen wat ze kunnen om haar gelukkig te maken.<\/p>\n
Met Kerstmis
\nheeft haar papa een oude wieg opgeknapt voor haar pop.
\nSoms, als hij zijn loon heeft gekregen,
\nbrengt hij snoepjes voor haar mee.
\nHaar moeder ontzegt zich veel voor haar.
\nToen haar vader in het ziekenhuis lag,
\nhoorde Elisabeth zeggen
\ndat mama zichzelf tekort deed
\nom vlees te kunnen kopen
\nvoor Elisabeth en haar broertjes,
\nwant ze was bang dat die anders ook ziek zouden worden.
\nMaar een tijdje later
\nhoorde ze een dame over haar ouders zeggen:
\n‘Die mensen… ’t zijn net…
\nZe hebben een hoop kinderen, alleen maar voor het geld.’
\nDaar begreep Elisabeth niets van.
\nHoe kon haar mama tegelijk zichzelf wegcijferen
\n\u00e9n geld aan haar verdienen?<\/p>\n
Toen haar vader ziek was,
\nheeft ze hem ook eens horen uitmaken voor luierik.
\nHij heeft niets geantwoord,
\nmaar hij is die avond heel laat thuisgekomen
\nen hij heeft heel hard geschreeuwd.
\nHaar moeder heeft ook hard geschreeuwd,
\nen gescholden op de buurman, een Algerijn,
\ndat hij beter daar had kunnen blijven,
\ndat hij haar man aan het drinken had gebracht.<\/p>\n
Elisabeth heeft de volgende dag
\ngehoord van haar vriendinnetje
\ndat haar papa zo laat bij hen thuis was gebleven,
\nen dat de twee vaders gehuild hadden.
\nMannen die huilen… dat had haar diep getroffen.
\nZe dacht dat alleen kinderen huilden.
\nMisschien was het dan toch waar,
\ndat haar vader een kind was…<\/p>\n
Elisabeth begrijpt er niets meer van.
\nIs hij een man, of is hij een kind?
\nCijfert hij zichzelf weg voor zijn kinderen,
\nof verdient hij geld aan hen?<\/p>\n
*
\n**<\/p>\n
Op een andere keer staat ze bij een tuinhek
\nen vangt flarden op van een gesprek tussen twee dames:
\n‘Die mensen houden niet echt van hun kinderen,
\nZe zijn alleen maar aan ze gehecht,
\nzoals je dat bij dieren ziet.’
\nDe hele dag hebben ze naar Elisabeth gezocht.
\n’s Avonds is ze thuisgekomen,
\nkoppig en zwijgend.
\nWeer eens heeft ze ’t allemaal opgekropt.
\nMaar toen ze in bed lag,
\nhoorde ze haar moeder tegen haar vader zeggen:
\n‘Nee. Weet je nog hoe ongelukkig jij was in dat tehuis?
\nOnze kinderen hebben een moeder.
\nIk wil niet dat ze naar het vakantiekamp gaan.’
\nEn toen kwam de ware reden:
\n‘Stel je voor dat ze ze niet meer teruggeven.’
\nElisabeth is in slaap gevallen.
\nIn haar droom is ze op zoek gegaan
\nnaar het gezicht van een echte moeder.
\nDe dame had immers gezegd
\ndat haar mama geen echte moeder was.<\/p>\n
*
\n**<\/p>\n
Toch is Elisabeth naar het vakantiekamp gegaan.
\nSamen met de andere kinderen keert ze terug uit Engeland.
\nDe hele dag in de trein wil ze niets eten.
\nBroodjes, koekjes, snoep legt ze opzij…
\nvoor mama.
\nDe trein begint te remmen.
\nMet een schok komt hij tot stilstand.
\nElisabeth probeert al dat lekkers in haar armen bijeen te houden.
\n‘Mama!’ roept ze. ‘Mama!’
\nDe andere kinderen hebben hun moeder al gevonden.
\nElisabeth rent langs het perron, staat dan stil.
\nZe trekt wit weg. Haar mama is er niet.
\nDoodmoe, uitgeput door een zesde zwangerschap
\nen met de dood in ’t hart,
\nis haar moeder voor twee maanden opgenomen in een instelling.
\nMaar dat weet Elisabeth niet.
\nAl wat ze voor haar mama heeft opzij gelegd,
\nal die snoepjes, koekjes en broodjes
\nstopt ze in de handen van de leidster:
\n‘Hier, neem maar…’<\/p>\n
*
\n**<\/p>\n
Een dame, die Elisabeth en haar moeder in de woonwagen was gaan opzoeken, zei me:
\n‘Verschrikkelijk ! Dat kind haat haar moeder!’
\nIk heb niets geantwoord.
\nDat had toch geen zin.
\nSommige dingen zijn zo moeilijk te begrijpen.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Te midden van modder en stofferige hitte ligt de doorkijkwereld van de krottenwijken. Hier kan iedereen zo maar raad komen (…) Lees verder