Een bepaalde gebeurtenis uit mijn kinderjaren
\nheeft mijn leven voorgoed getekend.
\nHet was in een periode
\ndat de ellende bij ons haar intrek had genomen.<\/p>\n
De oorzaken ?
\nIk zou ze niet meer weten.
\nDie liggen, nu ik een man ben,
\nsamen met zovele andere herinneringen,
\ndiep in mijn onderbewustzijn begraven.
\nZe vormen er het kader
\nvoor die duizend dingen die ons hart beroeren.
\nHun namen: pijn en leed, angst en wanhoop.<\/p>\n
Wat me steeds is bijgebleven, en nog vaak bovenkomt
\nals ik terugdenk aan onze angsten als kind,
\nis de herinnering aan een dood vogeltje,
\neen goudvink.<\/p>\n
Mijn broer en ik hadden hem opgeraapt na de ochtendmis.
\nDie ging ik,
\nvanaf mijn vijf jaar,
\niedere ochtend dienen, zomer en winter,
\nbeneden aan de rue Brault,
\nwaar het wassende water van de Maine
\nlangs de riolen omhoog kwam
\nen de tuinen en de lage gebouwen van de ‘Goede Herder’ onder zette.<\/p>\n
Dat vogeltje was waarschijnlijk uit een kooi ontsnapt.
\nHet was gewond en liet zich zonder verweer oppakken.
\nHet was ons vriendje geworden,
\nzonder veel opvallend vertoon,
\nzoals de armen doen, die iets krijgen
\nen zich geen houding weten te geven om hun dank uit te drukken.<\/p>\n
En toen kwamen dus de dagen
\nwaarop we het geen van allen meer zagen zitten.
\nMama trok zich niets meer aan van het huishouden,
\nterwijl ze er tot dan toe streng voor had gewaakt
\ndat het niet zou verslonzen:
\n“Ruim dit op, leg dat weg, veeg de vloer,
\nschuif ‘ns op,: ik moet de tafel schoonmaken…”<\/p>\n
Die enige tafel, waarop mama groenten schoonmaakte,
\nmaaltijden bereidde, afwas neerzette, bestek legde.
\nDie ene tafel waaraan we ’s avonds ons huiswerk maakten,
\nwaaraan\u00a0 we lazen -wat haar irriteerde:
\n“Zou je niet ophouden met lezen
\nals er zoveel te doen is ?”<\/p>\n
Arme mama…
\nOp donderdagen en op andere dagen na het avondeten,
\nvulden we een vastgesteld aantal kartonnen etuis
\nmet sigarettenvloeitjes zig-zag,
\nom zo een beetje geld te verdienen.<\/p>\n
Zou mijn weerzin voor tabak
\nen alles wat daarmee te maken heeft,
\nuit die tijd stammen ?<\/p>\n
Maar in die dagen deden we zelfs dat werk niet meer.
\n’s Avonds voor het slapengaan zaten we daar,
\nen we durfden geen woord zeggen,
\nalsof onze stem nog meer ongeluk zou ontketenen.<\/p>\n
Ik weet niet of we nog naar school gingen.
\nIk weet alleen maar
\ndat mijn broertje Martin niets anders deed dan huilen.<\/p>\n
Het leek wel of de tijd voor ons was blijven stilstaan;
\nof niets nog meetelde.
\nHet was alsof we dood waren,
\nwe overleefden van de ene dag in de andere.<\/p>\n
Die periode heeft misschien niet eens zo lang geduurd,
\nmaar ze was zo afschuwelijk
\nen we beleefden haar zo intens,
\ndat ze in mijn herinnering
\neen uitzonderlijke plaats heeft ingenomen.<\/p>\n
Allicht heeft ze niet langer dan enkele dagen geduurd,
\nanders waren de kinderen die wij waren
\nondanks alles losgebarsten,
\nen zouden wij wel ontsnapt zijn aan moeders ellende.<\/p>\n
En toen is op zekere dag de zon teruggekomen
\nin het kamertje waar wij woonden,
\nen dat, zelfs in de zomer,
\nvanaf vier uur ’s middags in duisternis gehuld was.<\/p>\n
Was het door goed nieuws, door een geschenk,
\neen vriendelijk woord ?
\nIk weet het niet meer.
\nMaar het leven hernam zijn gewone gang.
\nLangzaam maar zeker werd alles weer als vroeger.<\/p>\n
Pas toen hebben we gemerkt, dat de vogel niet meer zong.
\nWe keken zwijgend naar de kooi,
\nnaar het vriendje dat we verwaarloosd hadden,
\nen we voelden ons schuldig.
\nWaarom hadden we hem in de steek gelaten ?<\/p>\n
Omdat hij ons in die tijd van ellende
\nniets had kunnen bieden ?<\/p>\n
Was het niet eerder, omdat in een tijd van diepe ellende
\nalles stilstaat: tijd, gevoelens, Onze Lieve Heer…<\/p>\n
“Bestond Hij maar !
\nNee, ’t is beter dat Hij niet bestaat,
\nwant we zouden Hem moeten vervloeken”,
\nzei mevrouw Duburguois tegen me.<\/p>\n
Het vogeltje was dood,
\ngestorven van honger.
\nOok voor hem was het leven blijven stilstaan.
\nWe waren hem vergeten,
\nzoals we vergeten waren om ons te wassen,
\nom te eten, te praten, te bidden.<\/p>\n
Het zag ernaar uit dat de tijd van ellende voorbij was,
\nmaar daarom was alles nog niet opnieuw in orde.
\nMama moest langzaamaan weer haar rol opnemen
\nvan zelfverzekerde, kalme moeder.
\nAlles en iedereen moest weer zijn juiste plaats innemen.
\nIn de relaties met de buren moest mijn moeder
\nbeetje bij beetje de woorden terugnemen,
\ndie ze misschien teveel gezegd had.<\/p>\n
Zelfs tegenover haar kinderen
\nmoesten alle ergernis en onbegrip,
\ndie in die tijd ontstaan waren, langzaam slijten.<\/p>\n
Wijzelf gingen weer naar school,
\nnaar de ochtendmis.
\nWe werkten weer aan onze sigarettenvloeitjes.
\nWe mochten ons gebed niet meer vergeten.
\nWe moesten ons weer wassen
\nen mochten geen rommel meer maken op tafel.
\nWe moesten weer het leven van vroeger leiden.<\/p>\n
Maar kun je zomaar aanknopen bij vroeger
\nwanneer dergelijke situaties zich te vaak voordoen,
\nzoals bij de armen het geval is ?<\/p>\n
Hoe kun je steeds opnieuw beginnen
\nna periodes waarin de tijd heeft stilgestaan ?
\nHet symbool voor die periodes
\nblijft in mijn herinnering dat dode vogeltje,
\nmet zijn kleine pootjes verkrampt in de lucht,
\nalsof ze het tastbare teken waren
\nvan nauwelijks geheelde wonden die weer opensprongen.<\/p>\n
Wanneer steeds weer opnieuw,
\nde tijd brutaal wordt stilgezet,
\nen de gebeurtenissen diepe sporen nalaten,
\nkun je dan nog normaal oordelen over alles en iedereen ?
\nKun je de verloren tijd nog inhalen,
\nkun je alles nog in orde, op zijn plaats brengen ?
\nKun je nog geloven in een kracht die het leven ordent,
\nkun je nog aan je leven bouwen ?
\nKun je nog leven ?
\nIk denk het niet,
\ntenzij je in je omgeving echte liefde tegenkomt.<\/p>\n
Terwijl ik deze laatste woorden schrijf,
\nmoet ik onvermijdelijk denken aan de liefde
\ndie Christus aan de minstbedeelden heeft gegeven.<\/p>\n
Opdat zij zouden kunnen delen in zijn Liefde,
\nis Hij aan hen gelijk geworden.
\nHij is in hun leven gekomen,
\nheeft deelgehad aan hun bestaan.
\nZo is Hij, de Eeuwige, het tijdelijke binnengekomen.
\nOok Hij heeft meegemaakt
\ndat de tijd opeens werd onderbroken,
\nwerd stilgezet door tegenslagen,
\ntragedies, voortdurende angst.<\/p>\n
Hij is als dood geweest in het leven van de armsten.
\nDoor iedere tegenslag, iedere tragedie,
\ndoor aanvallen en gemene streken
\ndie zijn tegenstanders Hem bereid hebben,
\nis Hij dichter bij de armen gekomen,
\ntotdat Hij op Golgotha
\nde eerste werd onder de lijdende mensen.<\/p>\n
Op dat moment heeft liefde het gewonnen van ellende;
\nop dat moment zijn de armen de Eeuwigheid binnengeleid.
\nDaarom zal Christus voortaan nooit meer alleen zijn,
\nop aarde noch in de hemel:
\nHem ontvangen betekent hen allemaal ontvangen.
\nHem helpen betekent hen allemaal helpen.
\nVan Hem houden betekent van hen allemaal houden.<\/p>\n
Wie we ook zijn, vrienden,
\nwe getuigen van liefde.
\nWij weten dat alleen de liefde
\neen nieuwe tijd kan inluiden voor de armsten.<\/p>\n
Juist door die liefde kan een man,
\nal is hij niet jong meer, nooit vergeten
\ndat op een dag van ontreddering
\nde tijd heeft stilgestaan voor hem en zijn familie,
\nen dat een dood vogeltje daarvan het teken was.<\/p>\n
<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Een bepaalde gebeurtenis uit mijn kinderjaren heeft mijn leven voorgoed getekend. Het was in een periode dat de ellende bij (…) Lees verder