Tijdens deze winter
\nwaar geen einde aan leek te komen,
\ndacht ik aan het komende jaar
\ndat slecht begon
\nvoor de kinderen in achterbuurten en krotwoningen,
\nvoor de kinderen van de Vierde Wereld.<\/p>\n
Het nieuwe jaar begon slecht
\nomdat alles zich tegen hen keerde:
\nbij sommigen was er brand uitgebroken in huis;
\nhun ouders waren werkloos
\nen aan het eind van hun krachten;
\nhet was koud in de huizen zonder verwarming
\nen donker in de woningen zonder elektriciteit.<\/p>\n
Het nieuwe jaar begon slecht
\nomdat ze dreigden hun schooljaar te verliezen.
\nDe scholen wilden hen immers
\nniet behandelen als andere kinderen.
\n“Ze zijn gehandicapt”, zeiden ze.
\nZe mochten niet meedoen aan projecten
\ndie iets hadden kunnen veranderen
\naan hun leven en dat van hun familie.
\nOngetwijfeld kwam dat door de angst.
\nAngst, omdat het een schande is
\nvoor de staat en haar burgers
\ndat nog steeds honderdduizenden kinderen
\nvan school afkomen,
\nzonder dat ze kunnen lezen of schrijven.
\nDe mensen beweren
\ndat ze aan die honderdduizenden kinderen
\ngeen toekomst verschuldigd zijn.<\/p>\n
En toch hadden deze kinderen het
\nover een school temidden van bloemen en groen,
\neen droomschool
\nmet daarboven als een brug een reusachtige regenboog.
\nZe droomden van kinderen die, twee aan twee,
\nlachend, springend en dansend naar school gingen.
\nZij vertelden ons wat solidariteit is,
\nterwijl die hun door de scholen werd geweigerd.<\/p>\n
“Ik moet voor mijn zieke broertje zorgen.”
\n“Ik moet het werk van mijn moeder overnemen.”
\n“Ik moet wat geld zien te verdienen.”
\n“Ik moet blijven lachen, ook al heb ik geen zin.”
\n“Ik moet zingen,
\nom mijn moeder en mijn broertje blij te maken.”<\/p>\n
Ze gaven ons lessen in solidariteit
\ndoor te delen wat ze hadden:
\nde ene brood, de andere een stukje chocolade,
\nnog een andere zijn sjaal…
\nOmdat ze niet begrepen werden door volwassenen,
\ngebruikten ze hun verbeeldingskracht
\nen vonden allerlei middeltjes uit
\nom blij en gelukkig te zijn, ondanks alles:<\/p>\n
“We hebben een woning gekregen, weet je,
\ndie veel te klein is voor ons allemaal.
\nDe concierge wil niet dat we er gaan wonen.
\nDus sturen we ons zusje naar de winterkolonie,
\ndan zijn we maar met vier.
\nEn mama heeft me een geheimpje verteld:
\n‘We stoppen je broertje in een zak
\nen nemen hem zo stiekem mee naar binnen,
\nzodat niemand hem kan zien,
\ndan zijn we allemaal gelukkig.’
\nMama heeft gelijk,
\nen als mijn zusje tergkomt,
\nkan de concierge ook niets zeggen
\nomdat hij ons dan allemaal samen ziet.”<\/p>\n
Dat kind in de zak doet me denken aan Hem
\ndie voor het heil van alle mensen
\nin een lijkwade werd gewikkeld.
\nEn ik vroeg mezelf af:
\nWie zal de steen wegrollen
\ndie de armen gevangen houdt ?
\nWie zal solidair genoeg zijn
\nom de banden te verbreken
\ndie hun liefdeskracht geboeid houdt ?<\/p>\n
We vieren het internationale Jaar van het Kind
\nen Paasmorgen nadert…<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Tijdens deze winter waar geen einde aan leek te komen, dacht ik aan het komende jaar dat slecht begon voor (…) Lees verder