De kinderen zitten om Georgette heen,
\ndicht tegen haar aan,
\nals viooltjes die wegkruipen in het mos.<\/p>\n
Elf peuters.
\nJacques zegt: \u2018Ik heb het koud\u2019,
\nen Claudine: \u2018Wat een rotzooi\u2019.
\nZe heeft het over de wijk die wordt afgebroken,
\nkrot na krot.
\nDe kinderen hebben een hartgrondige afschuw van de wijk.
\nHet is er altijd koud, het is er altijd vies.
\nZelfs de bloemen langs de gepleisterde muren
\nzien er lelijk uit.
\nMaar nu is het nog erger.
\nIeder afgebroken huis maakt plaats voor een gapend gat.
\nIeder afgebroken huis blijft daar in stukken
\nop zijn eigen fundering liggen,
\neen hoop puin, verrotte planken,
\nhier en daar uitstekend plaatijzer…<\/p>\n
De kinderen zijn bang voor die wereld.
\nGeen wonder dat ze hun wijk verafschuwen.
\nGelukkig zijn papa en mama er nog,
\nen de broers en zussen.
\nToch mogen ze elkaar niet altijd even graag.
\nGelukkig zijn er de dieren,
\nde honden en de poezen,
\nal lopen die er nog zo haveloos bij.
\nGelukkig is Georgette er nog.<\/p>\n
Want in die onwezenlijke, wanordelijke wereld
\ngaat Georgette door met haar peuterspeelzaal.
\nZe maakt er zelfs nog meer werk van dan vroeger.
\nElke ochtend trekt ze van huis tot huis,
\ndwars door het afval dat zich ophoopt,
\nhet puin dat zich opstapelt
\nen vaste vormen begint aan te nemen.
\nIeder kind gaat ze thuis ophalen.
\nZe wacht tot het klaar is,
\nen helpt, zo nodig, mama om het aan te kleden.
\nZe troost de kleine Rosita
\ndie zo bang is voor al die rommel
\ndat ze niet buiten durft te komen.
\nKleine Rosita weet trouwens dat het gevaarlijk is:
\nhaar broertje heeft een zware plank op zijn voet gekregen
\nen moet nu in bed blijven.<\/p>\n
Georgette staat erop
\ndat alle elf kinderen elke dag komen.
\nZe wil er vandaag geen enkel kwijtraken.
\nMaar ze wil vooral niet
\ndat ze er later even ellendig aan toe zijn als nu.
\nVaak zegt ze:
\n\u2018Al die rommel mag geen reden zijn
\ndat hun verstand zich niet meer ontwikkelt.
\nZe moeten elkaar regelmatig zien,
\ndat stelt ze gerust.
\nDe peuterspeelzaal moet er heel mooi uitzien,
\nnog mooier dan vroeger
\nen het moet er lekker warm zijn.\u2019
\nMaar gemakkelijk is dat niet.
\nEnkele dagen geleden
\nis het huis vlak naast de peuterspeelzaal afgebroken.
\nHet pleister van de muren barst!
\n\u2018Ze moeten een lekker vieruurtje krijgen,
\nnog meer en beter dan vroeger.
\nDat hun wereld wordt afgebroken,
\nmag geen trauma voor ze worden.\u2019<\/p>\n
En ze loopt door de wijk
\ndie wordt afgebroken.
\nEen afbraak die al maanden duurt.
\nTemidden van die kleintjes lijkt ze heel groot.
\nMet dat kleine grut trekt ze
\nnaar de aangrenzende straten,
\nwaar alles gebleven is als vroeger,
\nwaar de bomen groeien, vrij en blij,
\nwaar de bloemen nog altijd lachen.<\/p>\n
Op het einde van het jaar
\nheeft Georgette haar doel bereikt,
\nondanks bulldozers, afbraak en angst.
\nUit de tests blijkt
\ndat bij geen enkel kind de ontwikkeling
\nvan de intelligentie achterop is geraakt.
\nWie oud genoeg is, kan naar de kleuterschool.<\/p>\n
Zullen deze kinderen zich later
\nnog iets van Georgette herinneren?
\nZullen ze zich herinneren
\nhoeveel vindingrijkheid, liefde en moed
\nzij heeft moeten opbrengen om hen
\nboven de verwarring uit te tillen?
\nGeorgette zullen ze misschien vergeten,
\nmaar zoveel liefde kan niet verloren gaan.
\nZe zullen volwassen worden
\nen als hun wegen elkaar opnieuw kruisen,
\nzullen ze misschien zeggen:
\n\u2018Die vrouw heeft ons van de school doen houden.\u2019<\/p>\n
En dat alles, omdat iemand
\nover haar angst en walging heen
\ntot het uiterste van haar opstandigheid is gegaan,
\nom nog meer lief te hebben.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
De kinderen zitten om Georgette heen, dicht tegen haar aan, als viooltjes die wegkruipen in het mos. Elf peuters. Jacques (…) Lees verder