‘Lach dan toch!’
Dat fluisterde mijn moeder me toe,
telkens als ze zelf met angst in het hart
tegenover mensen stond die indruk op haar maakten
of haar verontrustten.
Mijn glimlach was haar houvast,
gaf nieuwe kracht als ze vernederd werd.
‘Lach dan toch!’
Want de glimlach van een kind
kan alle leed en onzekerheid van de wereld verbergen.
In India zeggen ze:
‘Een kind is de glimlach van de wereld.’
Dat is juist,
want het zijn de kinderen die nog contacten leggen,
ook als de ouders schoon genoeg hebben
van bedelen en smeken.
Hun glimlach houdt verwijten en vragen tegen
en daarin ligt hun kracht.
Dank zij die kracht van kinderen
wordt hun familie geduld.
Ze spelen, lopen, groeien op
in verwaarloosde buurten, in wijken
die geklemd zitten tussen autowegen en fabrieken.
Ze schreeuwen te hard,
ze zijn lastig op school,
ze kunnen niet blijven stilzitten,
ze zijn niet rustig in de kerk.
Maar wat een glimlacht krijg je niet van ze
als ze voelen dat je van ze houdt.
Soms overvalt me de gedachte
dat, als het zo doorgaat in de wereld,
de kinderen de kracht niet meer zullen hebben
om te glimlachen.
Wie zal dan de schaamte verbergen van de werkloze vader?
Hoe zal een moeder dan
haar dagelijkse zorgen kunnen vergeten?
Wie zal dan de wereld eraan herinneren
dat liefde meer waard is
dan doeltreffendheid en rendement?
Ik denk aan al die hulporganisaties
die het met steeds minder middelen moeten stellen
vanwege de crisis.
Ik denk aan al degenen
die in deze tijden
zozeer door eigen moeilijkheden worden opgeslorpt,
dat ze, met tegenzin, afstand nemen van de allerarmsten.
In wat voor wereld leven wij,
als de ellende, die op zichzelf al pijnlijk is,
zo uitzichtloos wordt,
dat die glimlach van de kindergezichten verdwijnt?
Hoe kunnen we dan nog de hoop ontdekken
die erin verborgen ligt?
Hoe kunnen we de boodschap lezen
die hun glimlach inhoudt?
Waar zullen we morgen de kracht halen om te lachen?
Waarmee zullen ze ons blij kunnen maken?
Waarmee zullen ze ons herinneren aan rechtvaardigheid?
Hoe zullen zij ons oproepen tot verzet tegen de ellende?
Waarmee kunnen ze ons ervan overtuigen
dat er toekomst zit in de liefde?
Een jongetje zei:
‘Als de mensen konden horen
wat wij allemaal meemaken,
zouden ze zeggen:
Dat is onmogelijk,
dat kan zo niet doorgaan.’