Beste Vrienden,
Jullie richten je ogen op de gezinnen van de sloppenwijken. Jullie proberen ze te begrijpen. Jullie trachten hun reacties op jullie broederlijke gebaren te raden. Jullie trachten hun gedachten over het leven, hun manier van leven te begrijpen. En dat brengt jullie dikwijls van de wijs.
Wij van onze kant hebben geprobeerd jullie aan kennis te helpen; op internationaal niveau hebben we drie colloquia georganiseerd, met deelname van deskundigen van tien verschillende nationaliteiten. Ons informatieblad zet zich in om de diepte van de ziel, de geest, het hart te bereiken en verder te gaan dan feiten en anekdotes. We hebben informatiestands georganiseerd op Beurzen om het geweten van de mensen aan te spreken en de gezinnen uit de sloppenwijken bekend te maken.
Velen van jullie begrijpen niet waarom we het grote publiek absoluut willen informeren om het leven van de gezinnen bekend te maken en uitleg te geven. Sommigen vinden dat we ons moeten beperken tot hulpverlening, het oplossen van problemen en het aanmoedigen van de gezinnen.
Die mensen hebben gelijk om ons toe te roepen: Pas op. Jullie dreigen in een steriele intellectuele benadering van extreme armoede te vervallen. We zijn hen dankbaar, want ze helpen ons het belang van het menselijk contact (met zijn aanwezigheid, zijn luisterend oor, zijn delen en delicate hulpverlening) niet uit het oog te verliezen.
Maar tegelijkertijd rijst de vraag, hoe we aanwezig kunnen zijn, als we de manier van leven in de sloppenwijken niet snappen, als we luisteren zonder te weten wat de mensen willen zeggen, als we hulp verstrekken zonder de behoeften van de mensen te kennen? Lopen we dan niet het risico dat we, zonder dat we het in de gaten hebben, instemmen met een onmenselijke lotsbestemming en er aan bijdragen?
De ene en de andere houding vullen elkaar aan, ze veroordelen elkaar niet en/of sluiten elkaar niet uit. Liefhebben om te kennen en kennen om lief te hebben, vormen de basis van iedere broederlijke benadering.