Kuna jambo moja ambalo vijana wa Dunia ya nne wanapaswa kujua: kwamba wao ni sehemu ya kundi ambalo limekuwa likitendewa haki kwa njia isiyo sahihi na wanaweza kufanya kitu kuhusu hilo.
Ushirikiano ambao Don Bosco aliweka katika mioyo ya vijana wake ni muhimu sana. “Sisi ni watu na tunapaswa kuondoa watu wetu pamoja nasi. Sisi ni familia na kamwe hatujatengwa peke yetu. Tunatengwa pamoja na marafiki zetu, na familia zetu, na mazingira yetu. Sisi tutafanya kazi ili tusiwe tena watu waliotengwa bali tuwe na manufaa kwa marafiki zetu, kwa familia zetu.”
Katika taasisi zetu, tunatoa virusi vya kukuza mtu binafsi, ambavyo daima ni [vya] kujiunga na upande wa wengine. Jambo la kusikitisha ni kwamba tunakabiliwa na hatari ya kujitenga na mazingira yetu wenyewe. Hivyo hatuko wa jana, lakini hatujawa wa kesho, kwa sababu pale tuko daima, kwa njia moja au nyingine, mgeni.
Hatuwezi kuwa mgeni tunapofika katika jamii kama ilivyo na urithi ambao hatujakanusha, ambao unakutunza.
Baba huyu ambaye alikuwa mlevi lakini alikuwa bado baba yako, mama huyu ambaye wakati mwingine alijihusisha na ukahaba ili kukuwezesha kuishi lakini alikuwa bado mama yako. Ndugu na dada zako ambao wamekuwa vipi… lakini bado ni ndugu na dada zako. Uzoefu ulio nao katika taasisi na ambao unakuletea joto…
Haya hayawezi kukataliwa, vinginevyo tunakataa mizizi yetu na wakati hatuna mizizi, popote tunapoenda, sisi ni wageni.
Kudumisha mizizi yetu dhidi ya uchafuzi unaofanya kwamba wale tunaowaza ni bora, tunawatoa kwa nguvu ili kuwatoa katika mazingira yao, na kwa kweli hatuwapeleki mahali popote. Mazingira ya maskini zaidi yanakuwa yasiyo na nguvu zaidi, kwa sababu wale tunaosema ni wenye nguvu zaidi wanakimbia.